moonplanet: Green-coloured image of a girl. (greengirl)
[personal profile] moonplanet
(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: Wat jij niet ziet - Zien is geen geloven (op Librarything, op Hebban.nl, op Goodreads)
Oorspronkelijke titel: Not if I see you first - Seeing is not believing
Auteur: Eric Lindstrom
Vertaler: Wybrand Scheffer
Taal: Nederlands, oorspronkelijk Engels
Serie: nee
Soort uitgave: paperback
Aantal pagina's: 319
Uitgever: Uitgeverij J.H. Gottmer / H.J.W. Becht BV
Jaar van publicatie: origineel Engels 2015, origineel Nederlands 2016, mijn editie 2016 (1e editie)
ISBN-nummer: 9789025765354
Trefwoorden: blind zijn, middelbare school, relaties met vrienden en familie
Waarom ging ik het lezen: Ik had de Young Adult tassenontwerpwedstrijd van de Van Piere boekhandel gewonnen en als prijs kreeg ik een tas vol boeken, waar dit boek ook in zat. Het leek me sowieso al een interessant boek, dus dat kwam mooi uit :)
Aanrader: Ja.

Korte samenvatting:
Parkers vader is recent overleden (haar moeder was al overleden bij het ongeluk waardoor Parker blind was geworden), waardoor haar tante en haar gezin bij Parker in huis zijn komen wonen. Omdat Parker blind is, is het handiger dat zij niet naar een totaal nieuwe school en omgeving moet verhuizen. Sinds dit schooljaar zijn er echter wel twee middelbare scholen samengevoegd, waardoor een oud-klasgenoot van Parker, met wie ze toen een relatie had, weer bij haar op school komt.

Achterkanttekst:
DE REGELS
- Neem me niet in de maling. Nooit. Zeker niet door misbruik te maken van mijn blindheid. En al helemaal niet in het openbaar.
- Gedraag je normaal. Echt, behalve dat ik niet kan zien ben ik namelijk net als jij, maar dan slimmer.

Parker Grant is blind, maar ze wil niet dat je haar anders behandelt. Daarom heeft ze 'De Regels' in het leven geroepen. De belangrijkste: Verraad is onvergeeflijk. Een herkansing krijg je niet. Vraag maar aan Scott Kilpatrick, de jongen die haar hart gebroken heeft.

Als Scott na jaren opeens weer opduikt in haar leven, weet Parker dat ze maar op één manier kan reageren: hem ijskoud negeren. Ze heeft al genoeg aan haar hoofd, zoals een trainingsmaatje vinden voor het hardloopteam en - ook niet onbelangrijk - een plekje voor haar vaders dood. Het verleden ontwijken blijkt onmogelijk. Hoe meer Parker te weten komt over wat er écht gebeurd is, zowel met Scott als met haar vader, hoe meer ze zich afvraagt of de dingen wel altijd zijn zoals ze lijken.

Over de achterkanttekst:
Parker heeft wel meer Regels, dit zijn maar twee regels uit de hele lijst.

Eerste alinea van de proloog:
Mijn wekker gaat af, ik geef er een klap op en druk tegelijk op de spraakknop. 'Vijf uur vijfenvijftig,' zegt Stephen Hawking. Voor de zekerheid, zoals altijd.
Ik schuif het raam open en steek mijn hand naar buiten. Koel en mistig, maar niet te nat. Waarschijnlijk bewolkt. Ik schiet gedachteloos mijn kleren aan - sportbeha, hemdje, korte broek, hardloopschoenen - want al mijn sportkleding is toch zwart.
Behalve mijn sjaals. Ik laat mijn vingers erover glijden, voel aan de plastic labeltjes, peil mijn stemming. Ik voel me onzeker vandaag, dus kies ik er een die me tot steun kan zijn: de gele van katoen, met de smileys erop geborduurd. Ik sla hem als een blinddoek om mijn hoofd, met een glimlachje op elk van mijn gesloten ogen.

Recensie:
Verhaal:
Parker, de hoofdpersoon, is geen aardig personage. Ze zegt wat ze denkt, maar daardoor is ze ook vaak bot. Er gebeuren echter steeds meer dingen waardoor Parker gaat twijfelen of alles wel zo is zoals zij dacht dat het is. Ook ga je als lezer al snel begrijpen waarom Parker zich zo gedraagt, dus dan wordt ze ook een stuk minder vervelend om over te lezen.

Omdat Parker blind is en zelf haar verhaal verteld, wordt er ook geen gebruik gemaakt van beschrijvingen over hoe dingen eruit zien. Parker krijgt haar informatie over de omgeving voornamelijk via gesprekken met andere mensen en af en toe wordt ook beschreven wat ze met haar vingers voelt. Het zintuig dat Parker het meest gebruikt is haar gehoor, maar reuk en gevoel worden niet zo vaak gebruikt in de beschrijvingen.

Wat hier wel het gevolg van is, is dat je alle personages ook echt vanuit Parkers perspectief meemaakt. Ze leert bijvoorbeeld Molly kennen, maar ook als lezer leer je Molly alleen kennen door wat ze tegen Parker zegt en wat ze samen doen. De dingen die voor anderen heel belangrijk zijn, zoals of iemand er supermooi uitziet of juist niet, maken Parker echt helemaal niets uit. Dit levert af en toe wel situaties op waardoor je als lezer na gaat denken over welke rol zien in het dagelijks leven speelt.

De belangrijkste personages in Parkers omgeving, namelijk haar vrienden en vriendinnen, zijn allemaal goed uitgewerkt qua karakter. Het thema "wat je niet kan zien" speelt op meerdere manieren een rol in het boek, waarvan de meest voor de hand liggende Parkers blindheid is, maar ook alle personages hebben wel iets in hun karakter of gedrag wat je eerst niet opmerkt/ziet en waar je gaandeweg achter komt, samen met Parker.

Het verhaal is een soort momentopname uit het leven van Parker zonder veel actie, maar doordat de personages zo interessant zijn, wil je wel weten wat er verder met ze gebeurt. De (verbroken) relatie tussen Parker en Scott speelt wel een belangrijke rol, maar Parkers vriendengroep in zijn geheel is eigenlijk nog belangrijker.

Schrijfstijl:
Het verhaal wordt verteld door Parker in de ik-vorm, dus je leest zowel wat ze doet als wat ze denkt. De schrijfstijl leest vlot. Af en toe is het een beetje onduidelijk wie wat zegt, als twee personages om en om praten zonder dat er

Conclusie:
Het is een interessant boek omdat het verteld wordt door een blind meisje, maar het gaat wel gewoon over een periode uit haar leven op de middelbare school. Het boek eindigt mooi, maar het is duidelijk geen definitief "einde", omdat het leven van de personages gewoon verder gaat na dit boek.

Herleesbaarheid:
Het is wel een boek dat je kan herlezen.

Links:
- Deze recensie op Goodreads.
- Deze recensie op Hebban.nl.
shanaqui: Sora from Kingdom Hearts. Text: running out of time. ((Sora) Time)
[personal profile] shanaqui
Just removed access/subscriptions from a couple of people I haven't talked to in ages and who didn't subscribe back. Then I looked at my list and felt some despair, because I want to sort out more of that stuff and tidy up my userinfo, and it looks like effort.

Effort is hard.

So if I mistakenly removed you and you do drop by here, or you just like following what I'm up to, or I never gave you access when I said I would, or whatever, let me know.

Saturday cinema-going

Aug. 13th, 2017 10:21 am
queen_ypolita: A section of a film reel (Film)
[personal profile] queen_ypolita
I went to see Tom of Finland yesterday afternoon, at ICA. I wanted to see it because it was about a fascinating Finnish person rather than because I find the Tom of Finland aesthetic appealing. And seeing the film definitely confirmed that Touko Laaksonen was a fascinating person: struggling with his experiences during the war, eventually working in an advertising agency, drawing for himself and trying to find a way to share those drawings with others. The film jumped between various periods of his life, backwards and forwards and it was sometimes a struggle to keep my head straight, especially as there wasn't much flagging of when these events were taking place and how much time had passed in between.

I read somewhere that the producers weren't too happy that it got an 18 rating from BBFC (for "sexualised images, sex references, nudity")—they thought it was unnecessarily high. Coming out of the cinema, I thought that it was probably the images of the art that pushed it that high, and reading the more detailed summary seemed to agree. Even in terms of nudity, I'd say that's also because of the drawings, not anything that involved the characters (although it isn't clear from the BBFC summary), but perhaps I missed it, or it's the scenes in leather clubs or men in trousers that leave their buttocks bare. If it's the art, I don't really understand: while explicit, it's still obviously a fantasy, and even if you find it distasteful, it's not scary or threatening. There was a scene in the film where another character suggested, having seen one of the drawings, that having one was about as safe as having an atomic bomb, and the film-Touko vehemently disagreed: it's just a drawing, lines on paper, and it can't hurt anybody. And at best, like some of the other characters said later in the film, it can make somebody feel less alone.

The general acceptance of the art has certainly changed over time, from not having any avenues to display or publish anything in Finland to becoming well-known gay artist in the US in his lifetime to having a major exhibition of his work in a serious art gallery in Helsinki after his death to having Finlayson, one of the best-known Finnish household textiles companies, producing a line of duvet covers, aprons, oven mitts, shopping bags and the like that takes a pride of place in their shops.
moonplanet: Stargate Atlantis, slightly edited screenshot (stargate-atlantis)
[personal profile] moonplanet
Title: OCA Oracle Certified Associate Java SE 8 Programmer I Study Guide (on Librarything, Goodreads)
Author: Jeanne Boyarsky and Scott Selikoff
Language: English
Series: Sybex Study Guide (the first book in this Java exam series is the OCA book, the second one is the OCP book)
Format of publication: paperback
Number of pages: 379
Publisher: Sybex (Wiley)
Year published: original 2015, my edition 2015
ISBN number: 9781118957400
Topics: Java 8
Reason for reading: I wanted to know in more detail which things are new in Java 8.
Recommended: Yes, if you want to take the OCA exam or just want to read a very detailed explanation about things in Java, starting with very basic concepts like variables and classes.

Short summary:
This book contains detailed explanations of many things in the Java 8 programming language, starting with the simplest things. It is written for people who are going to take the OCA exam.

Back cover text:
The OCA: Oracle Certified Associate Java SE 8 Programmer I Study Guide is your one-stop resource for complete coverage of Exam 1Z0-808. This Sybex Study Guide covers 100% of all exam objectives. You'll prepare for the exam smarter and faster with Sybex thanks to superior content including, assessment tests that check exam readiness, objective map, real-world scenarios, hands-on exercises, key topic exam essentials and challenging chapter review questions. Reinforce what you have learned with the Sybex interactive online learning environment, accessible across multiple devices. Get prepared for the OCA exam with Sybex.

Coverage of 100% of all exam objectives in this Study Guide means you'll be ready for:
- Developing Java applications
- Becoming proficient in Java data types
- Mastering operators and decision control structures
- Constructing primitive and dynamic arrays
- Directing flow with loop mechanisms
- Defining methods, abstract and concrete classes, and interfaces
- Understanding encapsulation, class inheritance, and polymorphism
- Throwing and catching Java exceptions
- Working with the new Java 8 Local Date and Time API
- Introducing the new Java 8 Lambda predicate expressions

First paragraph of the introduction:
Java, "born" in 1995, is now just about 20 years old. As with anything 20 years old, there is a good amount of history and variation between versions of Java. Over the years, the certification exams have changed to cover different topics. The names of the exams have even changed. This book covers the Java 8 Oracle Certified Associate (OCA) exam.
If you read about "the exam" on the Web, you may see information about the older names for the exam. We've showed the changes in name. Here's what happened. Sun Microsystems used to have two exams. The SCJP (Sun Certified Java Programmer) was meant for programmers and the SCJA (Sun Certified Java Associate) was meant for those who wanted broader knowledge. When Oracle bought Sun Microsystems, they changed all the names from Sun to Oracle, giving us the OCJP and OCJA.

Comments on the first paragraph:
"We've showed the changes in name." refers to the figure below this paragraph.

Review:
Content:
Introduction:
The book starts with a description of the history of the Java exams, as well as what they are about and other useful information for if you want to take the exam. Apparently it's multiple choice only!
They also describe how this book is organized, and where you can get more practice and help.
There's also a long list of all the exam objectives and in which chapter you can find information about each objective.

Assessment Test:
There are 20 questions with answers and they give a nice idea of how you can ask multiple choice questions about code. Doing this test before reading the book probably won't make you very happy (everyone I talked to had the same experience :P), even though it's interesting to look at each question and then at the answer, so it's actually better to revisit this test after reading the rest of the book.

Chapter 1: Java Building Blocks
The authors do mention that you need to have written a Java program before (in any Java version). This chapter covers basics like classes, methods, variables, primitives and reference types and garbage collection. In this area, there are no differences with the previous Java version.
There are also lots of tips about the OCA exam, things that appear later on in the book, things that were asked on previous OCA exams and not on the Java 8 exam anymore, etc. These comments are very useful for readers who indeed use this book to study for these exams.
The chapter ends with a summary and questions, as do all chapters.

Chapter 2: Operators and Statements
This chapter covers operators (like + and ++), if/else and switch statements, while- and for-loops, break and continue. It's quite noticable that the goal of this book is to prepare readers for the OCA exam, as they note quite a few things that can appear in exam questions, but which you shouldn't use in real code.

Chapter 3: Core Java APIs
This chapter covers the String and StringBuilder class, == and equals(), arrays and ArrayList, and calendar data classes in Java. The way of working with dates and times has been changed in Java 8. This book mentions both the old and new ways, just in case you already learned how to work with these classes in previous Java versions (or you need to read older code). Because it's new, the chapter spends quite a lot of time on date/time examples.

Chapter 4: Methods and Encapsulation
About designing methods, including access modifiers (public, private, protected, and the default 'package private'), static, and other parts that can go into a method signature (like varargs), the difference between constructors and methods, pass-by-reference/pass-by-value, getters and setters (and why you'd use them), but also about lambda expressions (which are new in Java 8). The lambda expressions in this chapter are kept simple (only lambdas that return a boolean are given as examples), but there's more on lambda expressions in the OCP book (the second book in this series).

Chapter 5: Class Design
About inheritance, polymorphism and overriding, casting, super/this, and abstract classes and interfaces. Default and static interface methods are new in Java 8. It is quite a long chapter and it contains the most 'difficult' information of the entire book. The code examples are quite good at explaining the problems, though.

Chapter 6: Exceptions
Just as the title says, this chapter is about exceptions (checked and unchecked exceptions), but also about how to handle them and the try/catch/finally blocks (only the regular ones, not the try-with-resources - that will be covered in the OCP book).

Appendix A: Answers to Review Questions
These are the answers to the questions following each chapter. Look at the errata list mentioned below, because there are also some mistakes in this chapter (which isn't useful when trying to understand the right answers).

Appendix B: Study Tips
The authors give tips on how to study for the OCA exam, including planning and how to decide on the correct answer. These study tips are useful for other multiple choice exams as well, of course.

Writing style:
It is written as if the authors are telling you about Java, so they try to explain everything as simple as possible and also use "you" a lot. Because of this, the sentences are quite simple as well.

Spelling errors/typos:
Errata can be found here.
Things I found that were not already on that list:

Page 127 (it's on the errata list as "There'" with a capital T):
Again, there' no reason to use this style other than to confuse readers of your code. =
Again, there's no reason to use this style other than to confuse readers of your code.

Page 130 (not on the errata list):
Arrays do not do produce such pretty output. =
Arrays do not produce such pretty output.

Page 247 (not on errata list):
In this case, you can override a method a method by declaring a new method with the signature and return type as the method in the parent class. =
In this case, you can override a method by declaring a new method with the signature and return type as the method in the parent class.

Page 257 (not on errata list):
Luckily, the rules for variables with the same name in the parent and child classes are a lot simpler, because Java doesn’t allow variables to be overridden but instead hidden. =
instead hidden???

Page 322 (not on errata list):
Why swallowing exception is bad =
Why swallowing exceptions is bad

Conclusion:
Compared to other books about Java, this book (and mostly the questions) goes into detail on the topic of syntax a lot. This is because many questions ask whether the code compiles (which it doesn't if the syntax is incorrect). Other things to watch out for in the questions, are brackets and braces (the output can be different if brackets are missing). Most of these things are already caught by the IDE The authors also mention things that are possible in Java, but shouldn't be used in real code as it makes finding bugs more difficult.
The book tries to include as many of such details as possible, so it tells you a lot about the Java language itself, but not about how to write good code. For that, you'd need another book.

Rereadability:
It's a book you should re-read if you want to take the OCA exam.

Related links:
- This review on Goodreads.
moonplanet: Green tea and a book and an autumn leaf (greentea-and-book)
[personal profile] moonplanet
Titel: Diep zakendoen - Een boek over zakdoen zoals het nog nooit eerder is geschreven (op Goodreads, op Hebban.nl)
Auteur: Erik de Vlieger
Taal: Nederlands
Serie: nee
Soort uitgave: hardcover
Aantal pagina's: 180
Uitgever: Uitgeverij Q, Amsterdam
Jaar van publicatie: origineel 2017, mijn editie 2017 (1e editie)
ISBN-nummer: 9789021404011
Trefwoorden: ondernemen, zakendoen, vastgoedmarkt
Waarom ging ik het lezen: Het klonk interessant.
Aanrader: Ja.

Korte samenvatting:
Erik de Vlieger is een succesvolle Nederlandse ondernemer die in verschillende sectoren grote zaken heeft gedaan. Hij begon in het naaimachinebedrijf van zijn vader en weet zelf een fortuin op te bouwen in o.a. de vastgoedsector. In dit boek beschrijft hij zijn denkwijze bij het ondernemen, maar ook hoe hij zo succesvol is geworden.

Achterkanttekst:
Schrijver en enterpreneus Erik de Vlieger gaat niemand uitleggen hoe hij zaken moet doen - dat kan niemand je leren. Hij legt uit waarom een ondernemer doet wat hij doet. Welke invloed heeft geld op je leven? Welke rol speelt seks bij zakendoen? Ga je over lijken voor een deal? Wanneer is het genoeg?

Dit is een zakenboek zoals het nog nooit eerder is geschreven: eerlijk, direct en zonder tips om 'gegarandeerd een miljoen te verdienen'. Over gelijk willen krijgen en slapeloze nachten, risico's en hufters, beste stuurlui aan wal en misschien wel het ongelijk van Joris Luyendijk. Kortom: de praktijk!

Over de achterkanttekst:
Die vraag over seks wordt zo ongeveer binnen een alinea beantwoord... Niet echt spectaculair dus. Maar de andere vragen worden wel iets uitgebreider behandeld, vooral de laatste twee.

Eerste alinea van de inleiding:
Dit boek zal je niet leren hoe je zaken moet doen. Dat kun je namelijk niet leren; ondernemer ben je - of niet natuurlijk. Het leert je wel nadenken over de vraag waaróm je ondernemer bent. En hoe je beter kunt worden door kritisch naar je eigen gedrag en keuzes te kijken. Dit boek gaat over de diepere laag onder je ondernemerschap, over zaken als motivatie, liegen, hard zijn, mensenkennis. En over alles wat rond de ondernemer gebeurt, in de maatschappij, de economie en de politiek. Daar wordt de basis gelegd voor succes of mislukking.

Recensie:
Inhoud:
Het doel van dit boek is niet om de lezer te leren hoe hij moet ondernemen, maar een geïnteresseerde lezer kan natuurlijk wel veel tips halen uit het levensverhaal van Erik de Vlieger. Want dat is het namelijk: een boek waarin hij vertelt welke keuzes hij in zijn leven heeft gemaakt en waarom dit zo is. Successen beschrijft hij uitvoerig, mislukkingen iets minder. Dat maakt het echter niet minder interessant: zijn denk- en handelswijze is anders dan van de meeste mensen en daarom is hij succesvol.

Omdat de auteur al bijna veertig jaar bezig is met ondernemen, heeft hij veel meegemaakt op het gebied van economie en politiek. Hij beschrijft bijvoorbeeld wat de verschillen zijn tussen de manier waarop bankiers voor en na de grote crisis van 2008 nadachten over en omgingen met vastgoed, een sector waarin hij zelf ook heel actief is.

De auteur schrijft het boek duidelijk vanuit zijn eigen ervaringen, maar haalt ook veel voorbeelden aan van mensen en bedrijven die hij kent (zonder namen te noemen). Soms noemt hij wel namen, als de betreffende persoon bijvoorbeeld uitvoerig in het nieuws is geweest.

Het boek bestaat uit twee delen. Het eerste deel beslaat meer dan tweederde van het boek en hierin gaat het over de manier waarop de auteur zaken doet. Het laatste deel gaat over zijn investeringen en plannen in Portugal, waar hij naartoe is verhuisd om zich goed op de toeristische sector daar te kunnen richten. Dit eindigt wel met een kort reclamepraatje, maar dat heeft de auteur gelukkig zelf ook door.

In bijna elk hoofdstuk staat een column, in aparte blokken, die de auteur eerder voor diverse websites heeft geschreven. Deze columns sluiten qua onderwerp naadloos aan op de hoofdtekst, maar zijn iets humoristischer van aard.

Het boek laat echter ook zien waarom succesvolle mensen liever uit Nederland vertrekken, dan hier blijven en hier investeren. De auteur kaart namelijk veel problemen aan met het huidige beleid en de huidige samenleving. Ongeacht welke politieke stroming je aanhangt, is dit dus een boek waardoor je een goed inzicht krijgt in hoe succesvolle ondernemers naar de Nederlandse maatschappij kijken.

Schrijfstijl:
Erik de Vlieger schrijft alsof hij het letterlijk tegen de lezer vertelt, inclusief af en toe wat grover taalgebruik. Hierdoor heeft het ook een hoog tempo - hij lijkt zo veel mogelijk in een zo kort mogelijke tijd te willen vertellen.

Spelfouten/Typefouten:
Blz 105:
Die later ook nog eens leeg bleek te zijn hij deed alleen maar alsof om als moderne vader door het leven te kunnen gaan. =
Die later ook nog eens leeg bleek te zijn. Hij deed alleen maar alsof, om als moderne vader door het leven te kunnen gaan.

Blz 106:
Daar is ook een verdomd goede reden voor jij bent namelijk de enige die overzicht heeft over het hele bedrijf. =
Daar is ook een verdomd goede reden voor: jij bent namelijk de enige die overzicht heeft over het hele bedrijf.

Conclusie:
De auteur heeft duidelijk een eigen mening en is niet bang om die kenbaar te maken.

Herleesbaarheid:
Ik ga het boek niet opnieuw lezen, het is meer een boek om door te geven aan de volgende lezer.

Links:
- Wikipedia-pagina over de auteur.
- Deze recensie op Hebban.nl.
- Deze recensie op Goodreads.

Soortgelijke boeken/aanraders:
- Uurtje factuurtje (Alex van der Hulst)
- Jobvious - Zet je eigen merk aan het werk (Laura Berns - van Unen)
moonplanet: My Togepi beany plush sitting on my head. (togepi-on-my-head)
[personal profile] moonplanet
(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: Paniek in de Leeuwenkuil (op Librarything, op Hebban.nl, op Goodreads)
Auteur: Paul van Loon
Illustrator: Hugo van Look
Taal: Nederlands
Serie: ja, Leeuwenkuil #1
Recensies van andere boeken van deze auteur (tot nu toe): Wolven in de stad
Soort uitgave: hardcover
Aantal pagina's: 116
Uitgever: Uitgeverij Leopold, Amsterdam / Total Nederland N.V.
Jaar van publicatie: origineel 2004, mijn editie 2016 (17e druk)
ISBN-nummer: 9789025871666
Trefwoorden: dierentuin, inbrekers, spreekbeurt
Waarom ging ik het lezen: Ik had dit boek gratis gekregen via de boekenactie van de Total tankstations.
Aanrader: Ja, maar wel voor jongere lezers.

Korte samenvatting:
Als Daniël thuiskomt van school zit de boomhut bij hun huis onder de rode vlekken. Zijn zusje komt erachter dat het jam is, maar dan is er nog steeds iemand die heeft ingebroken.
Omdat Daniëls ouders eigenaar van de dierentuin zijn, wonen ze daar ook. De inbreker moet dus een dierentuinbezoeker zijn.
Daniël en zijn zusje gaan op onderzoek uit, maar ondertussen moet Daniël ook nog een spreekbeurt voorbereiden...

Achterkanttekst:
Daniël heeft een pechdag. Hij staat op de Dodenlijst van meester XZ. Spreekbeurt! En als hij thuiskomt ontdekt hij iets vreselijks: een inbraak in de Leeuwenkuil. Overal bloedrode spetters. Daniël en Suzina verdenken elke bezoeker, vooral de geheimzinnige Pelikaanman. Maar ook pestkop Bufo kan de dader zijn. Of de Kinderwagenman. Of... Intussen kijkt iedereen vol spanning uit naar de komst van de nieuwe olifant.

Over de achterkanttekst:
De Leeuwenkuil is de boomhut van Daniël en zijn zusje Suzina, de kinderen van de directeur van de dierentuin.

Eerste pagina:
'Donderdag ben jij aan de beurt, Daniël.'
Daniël kijkt naar de bewegende figuren op zijn tafel.
'Daniël!'
Neushoorns stormen op chimpansees af, gewapend met honkbalknuppels. Gelukkig dragen de chimpansees brommerhelmen.
'Daniël Durvers, hoor je wat ik zeg?'
Plotseling daalt een gedaante uit de lucht neer.
Hij draagt een oranje cape en een masker met een pelikaansnavel.
'Stop met vechten,' roept hij. 'Of ik schop jullie tegen jullie konten!'
'Help, het is de kontenschopper, het is... Pelikaanman!' roepen de chimpansees en de neushoorns.

'Daniël!'
De dieren lossen op in ontploffende wolkjes en vallen terug in het stripverhaal dat Daniël aan het tekenen is. Verschrikt kijkt Daniël op. Voor hem staat een man van wel twee meter met een sikje en sluik, geel haar. In zijn hand houdt hij de Dodenlijst.
'Voor de laatste keer, Daniël, luister je?'

Over de eerste pagina:
Onderaan staan twee stripplaatjes waarop de neushoorns en chimpansees tegenover elkaar staan, en op het tweede plaatje springt de Pelikaanman ertussen.

Recensie:
Verhaal:
Er lopen meerdere verhalen door elkaar, maar de hoofdlijn is het uitzoeken wie de inbreker is. In de dierentuin komen allerlei vreemde bezoekers, waar Daniël gretig gebruik van maakt voor zijn stripverhalen, maar niet iedereen is wat hij lijkt. Achter degene waarop Daniël zijn superheld "De Pelikaanman" heeft gebaseerd, blijkt bijvoorbeeld een heel ander verhaal te zitten dan je op het eerste gezicht zou denken, en ook degene die Daniël pest in de klas, blijkt zijn redenen te hebben om zich zo te gedragen.
Als lezer ontdek je alles op dezelfde momenten als Daniël en Suzina, dus het blijft tot het laatste moment spannend.

Wat wel opvalt, is dat Daniël steeds wegdroomt en hij de gebeurtenissen die in zijn eigen leven plaatsvinden, doortrekt naar zijn stripverhaalwereld en daar allerlei onwaarschijnlijke dingen gebeuren. Hij moet dan ook regelmatig teruggeroepen worden naar de werkelijkheid.

Omdat Daniël zo druk bezig is met het zoeken naar de inbreker, samen met zijn zusje, vergeet hij zijn spreekbeurt voor te bereiden. Uiteindelijk komt alles natuurlijk wel goed. Voor beide problemen is de oplossing erg origineel en onverwachts!

Wat ook een leuke toevoeging is, is dat Paul van Loon achterin een stukje heeft geschreven (inclusief foto) over hoe hij op het idee van dit verhaal is gekomen. Zoals ik al vermoedde vanwege Daniëls achternaam ("Durvers"), is deze dierentuin gebaseerd op Burgers' Zoo. Ook de boomhut!

Schrijfstijl:
De zinnen zijn kort, waardoor het heel makkelijk leest. De schrijfstijl is duidelijk aangepast aan de doelgroep: acht- tot tienjarige lezers.
Als Daniël wegdroomt, is de tekst schuingedrukt.

Afbeeldingen:
De enige tekeningen die in het boek staan, zijn de stripverhaalvakjes van Daniëls strips. De personages in de stripvakjes zijn echter zo mooi getekend, dat het niet lijkt alsof ze door Daniël zelf getekend zijn (Daniël zit zelf op de basisschool en aangezien het boek bedoeld is voor kinderen van 8 tot 10, zal hij zelf ook ongeveer zo oud zijn).
Wel voegen de tekeningen duidelijk iets toe aan het verhaal: Daniël tekent strips en bedenkt ook bij zijn dagelijkse leven allerlei stripverhaalgebeurtenissen, die dan vaak ook in de tekeningen te zien zijn.
De tekeningen bestaan uit enkel lijnen, wat het idee van in een tekenblok getekende stripvakjes wel goed weergeeft.

Conclusie:
Het verhaal is een grappige speurtocht met een onverwachts einde, waarin duidelijk wordt dat mensen wel ergens op kunnen lijken, maar het niet persé hoeven te zijn.

Herleesbaarheid:
Het is wel een boek dat je vaker kan lezen, maar het maakt ook nieuwsgierig naar de andere boeken over de Leeuwenkuil!

Links:
- Deze recensie op Goodreads.
- Deze recensie op Hebban.nl.

Wednesday reading

Aug. 9th, 2017 06:13 pm
queen_ypolita: Books stacked to form a spiral (Bookspiral by celticfire)
[personal profile] queen_ypolita
Recently finished
Seitsemän kummaa veljestä, which was very interesting all the way through.

Currently reading
Still reading The Daughter of Time, also reading The Oxford History of Greece and the Hellenistic World edited by John Boardman, Jasper Griffin and Oswyn Murray, League of Dragons by Naomi Novik.

Reading next
Not sure
moonplanet: Nymph, Odysseus and Trojan horse from my story at http://moonplanet.dreamwidth.org/38646.html (opzoeknaarodysseus)
[personal profile] moonplanet
(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: Wolven in de stad (op Librarything, op Hebban.nl, op Goodreads)
Auteur: Paul van Loon
Illustrator: Camila Fialkowski
Taal: Nederlands
Serie: nee
Soort uitgave: hardcover
Aantal pagina's: 95
Uitgever: Uitgeverij Leopold, Amsterdam / Total Nederland
Jaar van publicatie: origineel 2002, mijn editie 2016 (2e druk). Dit boek is een bewerking van "LYC-DROP", het kinderboekenweekgeschenk van 1997.
ISBN-nummer: 9789025871680
Trefwoorden: drop, tv-kijken, wolven, mensen onbewust beïnvloeden
Waarom ging ik het lezen: Ik kreeg dit boek via de boekenactie van de Total tankstations en de boeken van Paul van Loon vind ik erg leuk (heb het overgrote deel wel gelezen).
Aanrader: Ja.

Korte samenvatting:
Raoul en zijn buurmeisje Lindsay merken ineens dat hun ouders heel veel televisie aan het kijken zijn. Op school deelt de meester ineens drop uit in de klas en vindt hij het goed dat iedereen drop eet en hij raadt de kinderen aan om thuis ook maar veel tv te kijken. Lindsay en Raoul doen dat echter niet en merken dat er vreemde dingen gebeuren met de mensen in hun dorp...

Achterkanttekst:
Als Raoul weer eens te laat thuiskomt, krijgt hij van zijn vader een rol drop in plaats van een donderpreek. LYC-DROP staat erop, met daaronder een afbeelding van een wolvenkop. De meester raadt hem aan vaker naar TV12 te kijken. En waarom valt hem nu pas op dat de meeste mensen gele ogen hebben?
Lindsay en Raoul lusten geen drop. Ze ontdekken iets afschuwelijks, iets waarvan de hele stad slachtoffer kan worden. Kunnen zij dat tegenhouden? En wie is die man in dat donkere busje?

Eerste alinea:
Raoul stampte op de pedalen van zijn fiets. Het was al laat, veel te laat. Zijn ouders zouden vast niet blij zijn. De afspraak was dat hij om negen uur terug zou zijn van het feestje bij Gerben. Maar dat soort afspraken vergat je gemakkelijk, als je het naar je zin had. Vooral als alle andere kinderen pas om tien uur thuis hoefden te zijn. Hij was de tijd dan ook een beetje uit het oog verloren. Nou ja, niet een beetje, helemaal. Eigenlijk had hij er expres niet meer op gelet, op het moment dat de klok negen uur aangaf. Toen was het toch al te laat. Dus had hij besloten dat hij maar niet meer op de klok zou kijken.

Recensie:
Verhaal:
Mensen die zich het nawoord van Paul van Loon in het kinderboekenweekgeschenk van 1997 nog herinneren, herkennen de titel natuurlijk: dit was de alternatieve titel voor "LYC-DROP"! Deze editie is echter een beetje anders, met als grootste verschil dat het eerste hoofdstuk niet in het kinderboekenweekgeschenk stond. Voorin het boek staat dat dit een bewerking is van "LYC-DROP", maar behalve het eerste hoofdstuk is er niet zoveel veranderd.

Toen ik dit verhaal voor de eerste keer las, als "LYC-DROP", vond ik het een eng boek, maar wel leuk. Ook maakte dit boek dat je extra na ging denken over tv-kijken en drop eten... Wat het vooral eng maakt, is dat de meeste mensen onbewust beïnvloedt worden door dingen waarvan je niet zou verwachten dat ze gevaarlijk kunnen zijn (zoals drop).
Samen met de hoofdpersonen Raoul en Lindsay ontdek je als lezer wat er aan de hand is in het dorp. De ontdekkingen volgen elkaar vrij snel achter elkaar op, maar het is in dit verhaal ook niet echt nodig om langer bij de gebeurtenissen te blijven hangen. In elk hoofdstuk ontdekken Lindsay en Raoul weer iets nieuws, wat hen dichter bij de oplossing van het raadsel brengt.

Ook al is het een dun boek, toch ga je bijna meteen met Raoul (en later ook met Lindsay) meeleven. De situatie waar hij in het eerste en tweede hoofdstuk in beland is namelijk zo vreemd (en voor Raoul ook eng), dat je heel graag wil weten wat er verder gaat gebeuren en of Raoul aan die vreemde dingen kan ontkomen.
Het verhaal gaat echter vooral over wat er in hun stad gebeurt en Raoul en Lindsay lijken qua persoonlijkheid best wel op elkaar (alleen Lindsay was wat opmerkzamer). De andere personages die in het verhaal voorkomen, worden niet echt uitgediept. Ze zijn er wel en spelen ook belangrijke rollen, maar je maakt hen vooral mee vanuit Raoul en Lindsay, die wel wat anders aan hun hoofd hebben dan uitgebreid met iedereen praten.
De elementen uit de Griekse mythologie zijn ook een mooie toevoeging aan het verhaal, omdat hier een aantal personages toch wat meer achtergrond door krijgen.

Schrijfstijl:
Beschrijvingen en dialogen wisselen elkaar af, alleen het eerste hoofdstuk is anders. In dit hoofdstuk is Raoul laat op de avond onderweg naar huis en wordt alleen beschreven wat Raoul denkt en wat hij ziet.
De zinnen zijn makkelijk leesbaar, niet te lang en soms wat aan de korte kant.

Spelfouten/Typefouten:
Blz 72:
Suez smeet de rol weg en trapte het krat onder het rek. =
Suez smeet de rol weg en trapte de krat onder het rek.

Afbeeldingen:
Er staan een aantal tekeningen in die elk een hele pagina in beslag nemen. Elke tekening laat een scene uit het verhaal zien, maar ze voegen niet veel extra elementen toe aan de tekst. De mensen en wolven zijn op een versimpelde manier getekend, maar nog wel realistisch. Ook bestaan de tekeningen voor een groot deel uit achtergronden/omgeving, zoals huizen en een gang in de school, wat ook versimpeld, maar duidelijk herkenbaar getekend is.
De tekeningen hebben strakke lijnen en zijn met verf ingekleurd. De sfeer van de meeste tekeningen is donker qua kleuren, maar dat past ook bij het verhaal.

Conclusie:
"LYC-DROP" klinkt natuurlijk wel mysterieuzer als titel, maar dit is hoe "LYC-DROP" eigenlijk uitgegeven had moeten worden.

Herleesbaarheid:
Dit is eigenlijk al de tweede keer dat ik dit verhaal lees en het is nog steeds leuk (alleen niet meer eng), dus zeker wel een boekje om vaker te lezen :)

Links:
- Deze recensie op Goodreads.
- Deze recensie op Hebban.nl.

Soortgelijke boeken/aanraders:
- Weerwolfhandboek (Jack Didden, m.m.v. Paul van Loon), ook al gaat "Wolven in de stad" niet over weerwolven, er wordt toch wolvenmythologie aangehaald.

Cinema-going and other films

Aug. 7th, 2017 06:46 pm
queen_ypolita: A section of a film reel (Film)
[personal profile] queen_ypolita
Dunkirk a couple of weeks ago: for some reason I had picked up the impression it was offputtingly full-on Hollywood heroics and failed to react to any posters or other publicity about it until [personal profile] toujours_nigel posted about it. But it wasn't like that at all. I couldn't tell the pilots apart and the soldiers only some of them time; it very much felt like a film about groups of people rather than individuals, about how the small acts of many together make the difference rather than big gestures by the few.

On iPlayer after missing the BBC Two showing, Against the Law—I'm not sure it ever had a cinema distribution but I remember missing it at a festival. I wasn't convincing about the talking heads at first, but they grew on me and did provide some additional depth to the story.

Streaming, Of Girls and Horses (Von Mädchen und Pferden).

At ICA yesterday, after the missing the main cinema distribution earlier this year despite seeing posters everywhere, I was pleased to catch The Handmaiden after all. I've read Fingersmith, but had forgotten some of the plot, which, as well as the setting, made it seem more exciting and I now want to re-read it.

Although I've been to cinema a little more often this year so far than I've done the past couple of years, it still feels I'm not going often enough to keep up with what's coming, which means I miss out on films I'd perhpas want to see because I don't find out about them. A part of the problem is my tastes not meeting with what's showing at the local cinema. There were at least a couple of films this spring that I was trying to get to see, but the dates, times and places didn't quite line up. I managed to see A Quiet Passion in Chichester, but Certain Women never worked out no matter how much I tried.
moonplanet: Dutch cover of His Dark Materials book 1, "Het Noorderlicht" by Philip Pullman (Default)
[personal profile] moonplanet
(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: De verschrikkelijke steen (op Librarything, op Hebban.nl, op Goodreads)
Auteur: Tosca Menten
Illustrator: Elly Hees
Taal: Nederlands
Serie: nee
Recensies van andere boeken van deze auteur (tot nu toe):
- Operatie Zeer Ernstige Ramp (Dutch book, Dutch review)
- Juffrouw Pots (Dutch book, Dutch review)
- Dummie de mummie #1: Dummie de mummie en de gouden scarabee (Dutch book, Dutch review)
- Dummie de mummie #2: Dummie de mummie en de tombe van Achnetoet (Dutch book, Dutch review)
- Dummie de mummie #5: Dummie de mummie en de dans van de cobra (Dutch book, Dutch review)
- Dummie de mummie #8: Dummie de mummie en de smaragd van de Nijl (Dutch book, Dutch review)
Soort uitgave: hardcover
Aantal pagina's: 259
Uitgever: Van Goor Unieboek / Total Nederland
Jaar van publicatie: origineel 2007, mijn editie 2015 (6e editie)
ISBN-nummer: 9789000348930
Trefwoorden: magische stenen, pesten, klein zijn
Waarom ging ik het lezen: Ik kreeg dit boek via de boekenactie van de Total tankstations.
Aanrader: Niet echt.

Korte samenvatting:
Foppe's tweelingbroer Stef is klein. Dat is op zich niet erg, maar sinds er een nieuwe jongen (Leo) op school is gekomen wordt hij daarmee heel erg gepest. Hun moeder is in het ziekenhuis beland en daardoor past tante Berta op hen, maar zij kan Foppe en Stef niet helpen om het pesten te laten stoppen. Als zij Foppe en Stef een keer naar de markt stuurt om groenten te kopen, zien ze een kraampje met stenen. Leo is ook op de markt en na een demonstratie van de stenenverkoper, denkt Stef dat hij met zo'n steen de pesterijen kan stoppen.
Ze komen er echter al snel achter dat de steen toverkracht bezit, maar of dat leuk blijft...?

Achterkanttekst:
Denk je dat het leuk is om een steen te hebben waarmee je kunt toveren? Denk je dat nou heus? Dan moet je dit boek maar eens lezen. Dat gaat namelijk over zo'n steen. (En over twee tweelingbroers, drie rampen, een verschrikkelijke tante en een enge dwerg.) Maar wees gewaarschuwd: als je het uit hebt, denk je heel anders over stenen. En dan neem je nooit meer iets aan van vreemde mensen. Nog geen zandkorrel. Echt niet.

Eerste pagina van "Mijn nulde hoofdstuk: Waarom ik een boek ga schrijven":
Ik heet Foppe de Reus. Ik zit achter mijn bureau en ga een boek schrijven.
Het gaat over wat er vorige maand allemaal is gebeurd met mij en mijn tweelingbroer Stef. Ik weet niet precies waarom ik het ga opschrijven. Misschien omdat ik wel eens heb gehoord dat, als je iets VERSCHRIKKELIJKS meemaakt, dat je dat dan het beste kan opschrijven. Dan ben je er vanaf, in je hoofd, zeggen ze. Nou, daar geloof ik niks van, want volgens mij kom je er NOOIT van af, in mijn hoofd.

Over de eerste alinea/pagina:
De eerste pagina's zijn handgeschreven, maar de manier van vertellen blijft het hele boek hetzelfde. Het verhaal wordt namelijk verteld door Foppe (zijn achternaam is "de Reus", hij is geen echte reus maar gewoon een mensenkind).

Recensie:
Verhaal:
Omdat Foppe zijn eigen verhaal verteld, weet hij ook wat er verderop gebeurt. Hier refereert hij af en toe naar, maar hij vertelt de gebeurtenissen toch op volgorde. Foppes zorgen en problemen komen duidelijk naar voren - sinds zijn tweelingbroer Stef die steen heeft, gebeuren er rare dingen. Met de mensen om hen heen, maar ook met Stef zelf. Het lukt Stef om wraak te nemen op Leo, degene die hem pestte, en daarna zou hij de steen niet meer gebruiken. Dat is echter halverwege het boek en de tweede helft is spannender, juist omdat je als lezer niet weet wat Stef nu gaat doen met zijn steen. En doordat Stef dingen met zijn steen wil gaan doen die eigenlijk niet mogen, gaat Foppe proberen om Stef te stoppen...

Het is aan het begin nog redelijk makkelijk om met Foppe mee te leven, maar naarmate het verhaal vordert, wordt dat steeds lastiger. Gelukkig weet je al dat het goed moet aflopen, anders had Foppe dit hele verhaal niet kunnen schrijven!
Foppe eindigt met de mededeling dat je nooit iets van vreemden moet aannemen. Wat zijn broer heeft aangenomen van een vreemde man, een steen met magische krachten, zal in het echt natuurlijk niet voorkomen, maar het is alsnog een verstandige raad.
Wat ook een grote rol speelt in dit boek, is wat het betekent om gelukkig te zijn: wat heb je hiervoor nodig? Hoe wil je dat andere mensen zich gedragen (en dus eigenlijk, hoe moet je jezelf gedragen om het leven van andere mensen niet extra vervelend te maken)? In de boeken van Tosca Menten komen vaak overdreven vervelende mensen voor. In dit boek bijvoorbeeld Leo, die Stef ontzettend pest, maar ook tante Berta, die maar door blijft kletsen over allerlei "kennissen" en Foppes naam nooit correct uitspreekt.
De manier waarop Stef verandert omdat hij de steen gebruikt, is echter geen vreemd idee in verhalen. Dat was dus wel een voorspelbaar onderdeel, maar de dingen die Stef doet zijn dan weer niet voorspelbaar.

Schrijfstijl:
Het verhaal wordt verteld door Foppe, alsof hij het allemaal opschrijft. Ook staan er veel zinnen tussen haakjes met wat extra uitleg, bijvoorbeeld als hij een extra opmerking aan zijn verhaal toe wil voegen of een moeilijker woord uit wil leggen. Vanwege de vele haakjes is het echter duidelijker om dit verhaal zelf te lezen, dan om het voorgelezen te krijgen.
De zinnen zijn redelijk kort, dus het leest wel makkelijk.

Afbeeldingen:
Er staan niet heel veel tekeningen in dit boek, maar de tekeningen die erin staan, laten de personages en af en toe een scene zien. De tekeningen bestaan uit snelle, korte lijnen en de schaduwen zijn ingekleurd met dikke stiften. Vaak staan er ook een paar woordjes uit het verhaal in de tekeningen.

Conclusie:
Op zich is het wel een goed verhaal, maar het is geen boek waar je vrolijk van wordt. Er gebeuren zoveel nare dingen in, zoals gepest worden, tweelingbroers die ruzie maken en toverstenen die de gebruiker geen goed doen, dat je, net als de hoofdpersoon Foppe, blij bent als het allemaal voorbij is...

Herleesbaarheid:
Ik ga het niet nog een keer lezen.

Links:
- Deze recensie op Goodreads.
- Deze recensie op Hebban.nl

Soortgelijke boeken/aanraders:
- De jongen van smaragd (Tais Teng), een ander boek over stenen.
moonplanet: Screenshot from the movie "Matilda" (matilda-reading)
[personal profile] moonplanet
(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: Juffrouw Pots (op Librarything, Goodreads en Hebban.nl)
Auteur: Tosca Menten
Illustrator: Elly Hees
Taal: Nederlands
Serie: nee
Recensies van andere boeken van deze auteur (tot nu toe):
- Operatie Zeer Ernstige Ramp (Dutch book, Dutch review)
- Dummie de mummie #1: Dummie de mummie en de gouden scarabee (Dutch book, Dutch review)
- Dummie de mummie #2: Dummie de mummie en de tombe van Achnetoet (Dutch book, Dutch review)
- Dummie de mummie #5: Dummie de mummie en de dans van de cobra (Dutch book, Dutch review)
- Dummie de mummie #8: Dummie de mummie en de smaragd van de Nijl (Dutch book, Dutch review)
Soort uitgave: hardcover
Aantal pagina's: 259
Uitgever: Van Goor, Uitgeverij Unieboek / Total Nederland
Jaar van publicatie: origineel 2008, mijn editie 2015 (12e editie)
ISBN-nummer: 9789000348954
Trefwoorden: basisschool, misdaad, niks doen
Waarom ging ik het lezen: Gekregen via de boekenactie van de Total tankstations.
Aanrader: Een beetje.

Korte samenvatting:
Kaya en Simon krijgen in groep 7 een nieuwe juf: juffrouw Pots. Zij blijkt echter zo gemeen dat de hele klas al snel van haar af wil. Maar hoe pak je zoiets aan...?

Achterkanttekst:
Stel dat alles tegenzit. Dat je dom bent, lelijk of dyslectisch, of dat je twee briljante broers hebt of een skippybalbuik, of misschien wel alles tegelijk. Dan kun je beter de rest van je leven in winterslaap gaan. Kaya en Simon hebben dat soort pech, maar samen slapen ze hun tijd wel uit.
Dan komt juffrouw Pots in hun klas. Plotseling is het afgelopen met de rust. Verder slapen kan pas weer als dat afgrijselijke mens weg is. Maar dat is nog een flinke klus. Want juffrouw Pots blijkt nog gemener te zijn dan ze eruitziet...

Eerste alinea van hoofdstuk 0: Over Kaya, Simon en een verliefde juffrouw Francien
Dit boek gaat over Kaya van der Laken en over wat er gebeurde toen juffrouw Pots bij haar en Simon Stommel in de klas kwam. Dat dat afgrijselijke schepsel bij hen in de klas kwam zette Kaya's leven (en dat van Simon) totaal op zijn kop. Door de komst van juffrouw Pots deed Kaya voor het eerst in haar leven iets goeds. En dan nog meteen iets heel erg goeds ook! Ze kon het nog steeds niet geloven.
Maar laat ik bij het begin beginnen.

Over de eerste alinea/pagina:
Af en toe begint er een hoofdstuk met een alinea waarop de auteur zelf iets vertelt over haar personages en het verdere verloop van het verhaal, maar over het algemeen wordt het verhaal gewoon in de derde persoon verteld. Hoofdstuk 0 introduceert de belangrijkste personages met in het kort wat er gebeurde totdat Kaya in groep 7 kwam te zitten, want juffrouw Pots vervangt juffrouw Francien van groep 7.

Recensie:
Verhaal:
Eerst denk je dat juffrouw Pots een soort Bulstronk is (uit "Matilda" van Roald Dahl), ook vanwege de tekeningen (een grote, stevige, sterke, lelijke vrouw met een knotje...). En dan is de hoofdpersoon geen heel slim meisje zoals Matilda, maar juist een heel dom meisje (al blijkt Kaya toch minder dom te zijn dan ze zelf denkt).
Al snel merken ze echter dat juffrouw Pots nog gemener is. Juffrouw Pots heeft ook een doos vol dingen waarmee ze kinderen kan pesten, zoals jeukpoeder. Om de haverklap geeft ze kinderen straf. Zelfs Ank, die altijd haar huiswerk maakt en het lievelingetje van alle docenten is, krijgt straf.

De hele klas wil van juffrouw Pots af, maar het plannetje van Ank werkt niet goed. Ondertussen ontdekken Kaya en Simon meer en meer over juffrouw Pots en komen ze erachter waarom ze zo doet en waarom de directeur van de school haar niet durft te ontslaan.
Samen met Kaya en Simon ontdek je als lezer steeds meer over juffrouw Pots. Kaya probeert verbanden te leggen tussen wat er is gebeurd, maar als lezer heb je die vaak net iets sneller door. Het einde is echter nog steeds onverwacht en eigenlijk is het ook best gevaarlijk wat er gebeurt...

De eerste helft van het boek leef je mee met Kaya en Simon die van juffrouw Pots af proberen te komen. Maar halverwege ontdekken namelijk dat er ook nog een misdadiger rondloopt in het dorp! Omdat er nu twee problemen zijn die opgelost moeten worden, blijft het verhaal spannend.

Schrijfstijl:
De zinnen zijn kort en dialogen worden veel afgewisseld met korte beschrijvingen. Als iemand harder praat, is ook het lettertype groter.
Hierdoor is het ook een leuk boek om voor te lezen, omdat de manieren waarop de voorlezer zijn of haar stem kan gebruiken eigenlijk al in de tekst zelf aangegeven staan.

Afbeeldingen:
Er staan niet heel erg veel tekeningen in het boek, maar de tekeningen die erin staan, laten vooral de personages zien. De tekeningen zijn schetserig getekend met korte stevige lijnen en vooral de schaduwen zijn aangegeven met grijze vlekken, die niet altijd binnen de lijntjes blijven. Dit geeft de afbeeldingen echter wel een speels uiterlijk, ook omdat de tekenstijl sowieso niet realistisch is. De personages zijn wel allemaal duidelijk herkenbaar - Kaya heeft bijvoorbeeld een grotere neus en Simon is dikker dan de andere kinderen.

Conclusie:
Wat vooral duidelijk wordt uit dit verhaal, is dat je heel voorzichtig zijn met aan wie je persoonlijke dingen vertelt, over je familie en waar je woont... Zelfs op school!

Herleesbaarheid:
Ik ga het niet nog een keer lezen.

Links:
- Deze recensie op Goodreads.
- Deze recensie op Hebban.nl

Soortgelijke boeken/aanraders:
- "Matilda" van Roald Dahl
Page generated Aug. 19th, 2017 05:17 am
Powered by Dreamwidth Studios